strona główna mapa strony kontakt
DDA
Dorosłe Dzieci Alkoholików
[dda.bhd.pl]
www.republika.pl/grupadda


Kim są DDA (DDD)?

Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA) to osoby, które wzrastały i wychowywały się w rodzinach dotkniętych chorobą alkoholową lub innym uzależnieniem czy dysfunkcją (DDD), np. brak jednego z rodziców, choroby psychiczne w rodzinie, niepełnosprawność fizyczna kogoś z rodziny. Oznacza to, że rodzina taka nie mogła spełniać swoich psychologicznych funkcji wobec poszczególnych osób ani zaspokajać ich potrzeb. Zaburzone zostało poczucie bezpieczeństwa i oparcia ("mogę na tobie polegać"), otwartość i komunikacja ("powiem ci, co mnie gnębi"), wzajemność ("ty dajesz coś mnie, ja tobie"), wymiana więzi ze środowiskiem oraz wiele innych czynników koniecznych do prawidłowego rozwoju młodego człowieka. W wyniku tych doświadczeń u dorosłych dzieci alkoholików wykształciły się cechy i zachowania, które wpływają destrukcyjnie na ich dorosłe życie, np. niskie poczucie własnej wartości, ustawiczne poszukiwanie aprobaty i uznania ze strony otoczenia, trudności w nawiązywaniu bliskich kontaktów, nadmierna odpowiedzialność lub skrajna nieodpowiedzialność. Wszystko to sprawia, że DDA i DDD często potrzebują pomocy profesjonalnej (psychologa, terapeuty) lub wsparcia grup rodzinnych Al-Anon, DDA. Pomoc ta pozwala na stopniowe uwalnianie się od niszczącego wpływu przeszłości na teraźniejsze życie oraz inspiruje dojrzały rozwój osobisty i społeczny.

"Każdy, kto żył w rodzinie, gdzie ktokolwiek nadużywał alkoholu, jest narażony na silny stres. Przeżywają go wszyscy członkowie rodziny, od małych dzieci po seniorów. Wszyscy oni potrzebują pomocy, by odzyskać równowagę psychiczną, a często także utracone zdrowie fizyczne. Wszystkich nas, dorosłe dzieci alkoholików, charakteryzują cechy typowe dla tego problemu: ucieczka w iluzje i zaprzeczenia, zachowania kompulsywne ("robię coś, mimo że nie chcę") oraz poczucie małej wartości. Poza tym żyjemy w izolacji od ludzi i boimy się ich, zwłaszcza wszelkiego rodzaju władzy i zwierzchników. Czujemy się samotni, brak nam poczucia przynależności do jakiejkolwiek grupy. Zabiegamy o aprobatę innych tak bardzo, że tracimy po drodze poczucie własnej tożsamości. Gdy odnosimy sukces, mierzymy go wartością otrzymanych pochwał, gdyż inaczej w ogóle nie umiemy cieszyć się własnym sukcesem. Stawiamy sobie wysokie wymagania, którym właściwie nigdy nie udaje się nam sprostać. Boimy się krytyki, ponieważ każdą krytyczną uwagę odbieramy jako osobisty atak i zagrożenie. Nie jesteśmy zdolni do bliskich i trwałych związków. Myli nam się litość z miłością i przeważnie kochamy tych, którymi możemy się opiekować lub którzy potrzebują naszej pomocy; jesteśmy nadmiernie odpowiedzialni i nadobowiązkowi. Łatwiej nam troszczyć się o innych niż o siebie. Boimy się cudzego gniewu i awantur, jesteśmy gotowi "chodzić na paluszkach", byle tylko zachować spokój. A jednocześnie nie możemy żyć bez pobudzenia stresu i chaosu emocjonalnego. Kiedy wszystko układa się dobrze, ogarnia nas dezorientacja i nuda, ciągłe czekamy, że coś się stanie, przewidując kolejną katastrofę. Już w dzieciństwie nauczyliśmy się ukrywać to, co naprawdę czujemy i dzisiaj zupełnie nie umiemy tego okazywać. Zarówno dobre, jak złe uczucia ukrywamy tak głęboko, że sami nie mamy do nich dostępu. Naszą maską jest wieczny uśmiech. W życiu występujemy w roli ofiar i potrafimy tylko reagować na to, co robią inni, całkowicie zatracając własne Ja. Jesteśmy uzależnieni od naszych bliskich. Przeraża nas widmo porzucenia, perspektywa osamotnienia jest zbyt straszna i bolesna. Zrobimy wszystko, żeby utrzymać istniejący związek, nawet, jeżeli jest dla nas krzywdzący. Uzależniamy się od alkoholu albo znajdujemy uzależnionych partnerów, albo jedno i drugie. A jeśli nie, to wybieramy sobie kogoś o osobowości uzależnionej, kto obsesyjnie wyżywa się w pracy, w grach hazardowych, w jedzeniu - i kontynuujemy ten rodzaj wzajemnej zależności, jaki łączył nas z rodzicami."
(Fragmenty tekstu krążącego w grupach rodzinnych DDA)
Prawa DDA i DDD

• Mam prawo do wszystkich dobrych chwil, za którymi tęskniłem przez te wszystkie lata, a których nie dostałem.
• Mam prawo do radości w tym życiu – tu i teraz; nie tylko do chwilowego, euforycznego uniesienia, ale do czegoś bardziej trwałego.
• Mam prawo odprężać się i bawić bez alkoholu.
• Mam prawo aktywnie dążyć do ludzi, miejsc i sytuacji, które pomogą mi osiągnąć dobre samopoczucie i zadowolenie, dobre życie.
• Mam prawo powiedzieć o tym, gdy czuję, że coś nie jest bezpieczne lub gdy nie jestem do czegoś gotowy.
• Mam prawo nie brać udziału ani w aktywnym, ani w biernym zachowaniu rodziców, rodzeństwa lub innych osób "robiących z ludzi wariata".
• Mam prawo do podejmowania ryzyka w granicach rozsądku i do eksperymentowania z nowymi sposobami zachowania.
• Mam prawo zmieniać moje nastawienie, moją strategię i mój sposób myślenia.
• Mam prawo do popełniania pomyłek, do niespełniania swoich oczekiwań.
• Mam prawo opuścić towarzystwo osób, które świadomie lub przez nieuwagę tłamszą mnie, wpędzają w poczucie winy lub upokarzają. Dotyczy to również mojego rodzica alkoholika, rodzica niealkoholika i każdego innego członka rodziny.
• Mam prawo położyć kres obcowaniu z ludźmi, którzy powodują, że czuję się poniżony lub upokorzony.
• Mam prawo do swoich uczuć.
• Mam prawo ufać swoim uczuciom, sądom, intuicji i wrażeniom.
• Mam prawo rozwijać się emocjonalnie, duchowo, umysłowo i psychicznie.
• Mam prawo wyrażać wszystkie moje uczucia w sposób niedestrukcyjny, w bezpiecznym czasie i miejscu.
• Mam prawo do takiej ilości czasu, jakiej potrzebuję, abym – dzięki eksperymentom z tymi nowymi ideami – mógł wprowadzić zmiany w swoim życiu.
• Mam prawo do selekcjonowania tego, co dostałem od rodziców – do przyjęcia tych rzeczy, które nadają się do tego i odrzucenia tych, które nie dają się zaakceptować.
• Mam prawo życia zdrowego pod względem psychicznym i duchowym, mimo że będzie on częściowo lub w całości odbiegać od filozofii przekazanej mi przez rodziców.
• Mam prawo do znalezienia swego miejsca w świecie.


...........................................................................................................................................

   « powrót


stronę odwiedziło 575882
copyright © 2007 LICHEŃSKIE CENTRUM POMOCY powered by ARTplus